Strona główna
Serdecznie witamy! break

             Jesienne przeziębienie u dzieci


Zakatarzony nosek, ból gardła, chrypa, ból głowy, podwyższona temperatura i ogólnie złe samopoczucie to najczęstsze objawy przeziębienia. Właśnie teraz dopada ono wiele dzieci.

Bezpośrednią przyczyną jest atak wirusów na osłabiony organizm. Zachorowaniom sprzyja pogodowa i temperaturowa huśtawka, tak charakterystyczna dla jesiennych dni. Dziecko staje się podatne na infekcje właśnie na skutek przechłodzenia. Należy zatem podjąć wszelkie możliwe kroki, aby ustrzec dziecko przed przeziębieniem. Bardzo ważna jest profilaktyka oraz systematyczna stymulacja odporności dziecka.

Dzieci, które dużo przebywają na świeżym powietrzu, także jesienią, mniej chorują. Układ odpornościowy bardzo dobrze stymuluje mikroklimat leśny. Przebywanie wśród drzew iglastych, które wydzielają olejki eteryczne, wpływa bardzo dobrze na organizm człowieka. Pamiętajmy o spacerach w parku i wycieczkach do lasu.

Jeśli mądrze będziemy postępować z dzieckiem, możemy zapobiec przeziębieniom. Najważniejsze, aby jesienią ubierać malca stosownie do pogody. Ważne, aby dziecka nie przegrzewać. Poranki są już bardzo zimne, zdarzają się przymrozki, ale w południe, gdy zaświeci słońce, robi się ciepło. Dlatego rano, wychodząc z dzieckiem na dwór należy ubrać je "na cebulkę". W ciepłe południe, zanim maluch zacznie biegać po dworze, można będzie zdjąć gruby sweterek spod kurtki. Dzięki temu dziecko się nie przegrzeje. Nie należy jednak na dworze rozbierać zgrzanego i spoconego dziecka. Gdy maluch jednak się zgrzeje, należy pójść do domu i tam go przebrać.

Właściwa dieta i witaminy

Bardzo ważne jest także prawidłowe odżywianie dziecka. Osłabienie będące efektem niewłaściwej diety, przemarznięcia czy ogólnego zmęczenia spowodowanego np. niewyspaniem, sprzyja zachorowaniom.

Dziecko jesienią powinno jeść dużo warzyw i owoców, najlepiej świeżych, gdyż zawierają one najwięcej witamin, zwłaszcza witaminy C, wspomagającej odporność organizmu. W okresach wzmożonej podatności dziecka na przeziębienia można podawać mu dodatkowo witaminę C w kroplach lub w postaci tabletek do ssania, zależnie od wieku dziecka. Takie preparaty dostępne są w aptekach bez recepty.

W diecie malucha nie może zabraknąć także cebuli i czosnku. Odporność dziecka można dodatkowo wspomagać, podając mu syrop cebulowy, który jest dostępny w aptece. Przedszkolak powinien otrzymywać łyżeczkę syropu trzy razy dziennie.

Podawanie dodatkowych witamin w okresie jesienno-zimowym wspomoże odporność także dzieci, które mają urozmaiconą dietę. W aptekach jest wiele preparatów multiwitaminowych w postaci kropli, herbatek czy napojów musujących, a dzieci chętnie je piją. Jeżeli nasze dziecko jest niejadkiem, to taki dodatkowy "zastrzyk witaminowy" będzie dla niego wręcz niezbędny. Wybór preparatu można skonsultować z aptekarzem.

Tran, czyli tłuszcz z wieloryba, jest naturalnym preparatem podnoszącym odporność, ale można go podawać dzieciom powyżej 4 roku życia. W tej chwili tran dostępny jest w płynie lub tabletkach o owocowym smaku.

Jesienią można dzieciom podawać leki ziołowe i homeopatyczne, wspomagające odporność. Jednak taką kurację odpornościową najlepiej uzgodnić wcześniej z lekarzem pediatrą. Najważniejsze jest to, aby preparaty wzmacniające były podawane systematycznie przez dłuższy czas i zawsze w tych samych dniach tygodnia i o tej samej porze.

Jak uniknąć zarażenia

Wirusem przeziębienia może zarazić się wszędzie. Można zachorować po spotkaniu z chorym lub nosicielem wirusa, który sam nie choruje. Do infekcji górnych dróg oddechowych dochodzi po zarażeniu się tzw. drogą kropelkową. W powietrzu wydychanym przez chorych znajdują się mikroskopijne kropelki pary wodnej, zawierającej drobnoustroje chorobotwórcze. Dziecko wdycha te zarazki i, jeśli jego odporność jest osłabiona, może rozwinąć się przeziębienie. Najważniejszym jednak elementem profilaktyki przeciwprzeziębieniowej jest izolowanie dziecka od osób chorych. W okresie jesienno-zimowym, gdy następuje gwałtowny wzrost zachorowań na przeziębienie, należy unikać dużych skupisk ludzkich, m.in. jazdy z dzieckiem zatłoczonym tramwajem lub autobusem czy zakupów w zatłoczonym hipermarkecie. Jeśli maluch chodzi do przedszkola, gdzie sporo dzieci jest zakatarzonych, to o ile jest możliwość, warto pozostawić go na 1-2 dni w domu. Najlepiej jest po prostu nie dopuścić do rozwoju infekcji.

Na gorączkę i katar

Jednak jeśli dziecko już zachoruje, należy wspomóc jego organizm, aby jak najszybciej zwalczył przeziębienie. Gdy gorączka przekroczy 38 stopni, należy zacząć podawać leki przeciwgorączkowe - dostępne pod postacią różnych preparatów: w czopkach, syropach, tabletkach. Stosuje się je zależnie od wieku dziecka, zwracając uwagę na to, czy dziecko potrafi połykać lekarstwa. Przy niższej temperaturze nie potrzeba stosować środków farmakologicznych - dla jej obniżenia wystarczą zimne okłady na głowę.

Gdy dziecko ma zapchany od kataru nosek pojawiają się kłopoty z oddychaniem i przełykaniem, malec traci apetyt, zaś noworodek czy niemowlę nie chce ssać ani piersi ani butelki. Małym dzieciom i niemowlętom należy przy pomocy wacika dokładnie czyścić nosek z wydzieliny. Skrzydełka nozdrzy i skórę pod dziurkami nosowymi należy smarować maścią majerankową. Wdychane opary maści udrażniają zapchany nosek dziecka. Od czasu do czasu można też przepłukać go kilkoma kroplami soli fizjologicznej, dostępnej w aptekach w postaci ampułek. Ale zabieg ten nie jest zbyt przyjemny dla dziecka. Krople do nosa można stosować u dzieci tylko po wyraźnym zaleceniu ich przez lekarza, ponieważ działają one wysuszająco na błony śluzowe nosa. W czasie leczenia przeziębienia u starszych dzieci należy zwiększyć dawkę witaminy C, można też podawać wapno musujące 2 razy dziennie.

Dawki wapna i witamin dla niemowląt ustali lekarz, gdyż przeziębionego noworodka lub małe niemowlę bezwzględnie i natychmiast powinien zbadać pediatra. Starsze dzieci można leczyć samemu, korzystając z rady farmaceuty, który poleci odpowiednie środki, na przykład leki przeciwgorączkowe i homeopatyczne syropy przeciwkaszlowe, które dostępne są bez recepty. Na noc klatkę piersiową dziecka należy nasmarować maścią rozgrzewającą. W ciągu dnia można też stosować inhalacje ziołowe oraz podawać preparaty łagodzące ból gardła w postaci tabletek do ssania lub w spreju.

 


   Adaptacja dzieci do przedszkola

 

PIERWSZE DNI W PRZEDSZKOLU 

Pierwszy dzień malucha w przedszkolu jest stresujący, nie tylko dla dziecka, ale i dla rodziców.  

Co zrobić, aby swoim zachowaniem nie zrazić pociechy do tego miejsca?  

Jak ułatwić mu przyzwyczajenie się do nowej sytuacji? 

 

Nie okazuj swojego niepokoju

To naturalne, że rodzice denerwują się pierwszym poważniejszym wyzwaniem jakie staje na drodze pociechy, ale nie ma niczego gorszego niż płacząca razem z dzieckiem mama. Maluch widząc zdenerwowanie rodziców czuje się jeszcze bardziej niepewnie. Swój stres należy schować do kieszeni i co najwyżej odreagować, kiedy dziecko już zniknie za zamkniętymi drzwiami przedszkola, ale w żadnym wypadku nie należy swoich wątpliwości uzewnętrzniać.

Opowiadaj dziecku, jak będzie wyglądało przedszkole 

To co znane jest zawsze mniej straszne, dlatego warto opowiadać dziecku jak będzie wyglądał jego dzień w przedszkolu. Mów, że to nowy etap, nagroda, oznaka dorastania.  Postaraj się przedstawić dziecku przedszkole w sposób pozytywny i pełen entuzjazmu, zachowując umiar
i naturalność.

Poznaj przedszkole

Wykorzystaj okazję do uczestniczenia z dzieckiem w spotkaniach adaptacyjnych w wybranym przedszkolu. Dzięki nim maluszek
w obecności bliskich dorosłych może bezpiecznie poznawać, czym jest przedszkole.

Tak, jak w przedszkolu

Stopniowo dostosowuj rytm dnia dziecka do rytmu panującego 
w przedszkolu.

Kontakty z innymi

Jeśli dotąd dziecko nigdy nie rozstawało się z rodzicami, warto poświęcić czas i wysiłek, aby przed przedszkolną rozłąką mogło mieć kontakt z inną osobą dorosłą (zapewniając dziecku pełne bezpieczeństwo). Dobrze, aby podczas ćwiczenia rozłąki z rodzicami, była to ta sama osoba.
Warto również zapewnić dziecku kontakty z innymi rówieśnikami.

Samodzielność drogą do sukcesu

Jeśli dziecko nie jest jeszcze w pełni samodzielne w zakresie samoobsługi, to okres dwóch, trzech miesięcy przed przedszkolną inauguracją jest wystarczający, aby sytuację poprawić.

Należy zastanowić się, z czym dziecko nie potrafi samo się uporać. Gdy maluch jest karmiony, ubierany, wysadzany na nocnik, to znaczy jest traktowany poniżej swoich możliwości. Rodzice powinni pamiętać, aby nie ulegać pokusie wyręczania i zastępowania malca we wszystkich czynnościach. Można natomiast towarzyszyć dziecku w próbach samodzielności, zapewniając go o swojej gotowości do pomocy. Następnie stopniowo wycofywać się z prostych czynności, aby dziecko samo mogło doświadczać sukcesu, przekonać się o swoich możliwościach, uwierzyć
w siebie i stać się bardziej niezależnym.

Wspólne przygotowania

O aktywny udział maluszka w przygotowaniach można zadbać kupując wspólnie z nim piżamę  – taką, która podoba się jemu (ulubiony kolor, wzór). Dzień przed wyjściem do przedszkola wspólnie przygotować sprawdzone ubranka.

Krótkie pożegnanie

To bardzo trudne, zwłaszcza na początku. Jednak im dłużej przeciągamy moment pożegnania, tym staje się ono trudniejsze dla obu stron,           
a w szczególności dla dziecka.

Dotrzymuj słowa

Jeśli obiecaliście dziecku, że zostanie odebrane tuż po podwieczorku,
to dopilnuj, aby tak się stało. W innym przypadku dziecko będzie bardzo zawiedzione i może znichęcić się do przedszkola.

Nie zostawiajmy dziecka od razu na 10 godzin w przedszkolu.  
Dziecko szybciej się zaadaptuje, gdy na początku okres ten będzie krótszy.
Gdy już trochę się przyzwyczai do rozłąki z rodzicami, stopniowo wydłużajmy ten czas.

Pozwól zabrać ulubionego misia

lub inną maskotkę, kocyk...cokolwiek z czym jest związany emocjonalnie, co przypomina dom. To bardzo pomoże poczuć się swojsko w nowym miejscu, wśród nowych ludzi.

 

Oto kilka kluczowych porad i zasad, których należy się trzymać, gdy zbliżać się będzie ten pierwszy dzień :

Przygotujmy dziecko dzień wcześniej, mówiąc, że kiedy się obudzi, pójdzie z mamą do przedszkola.

Postarajmy się tak zaplanować czas wyjścia do przedszkola, aby uniknąć zbędnego pośpiechu i zdenerwowania.

Pozwólmy dziecku zabrać swoją ulubioną zabawkę, by czuło się pewniej  
i bezpieczniej.

Spakujmy razem z nim potrzebne do przedszkola rzeczy (np. kapcie, ciuszki na zmianę, piżamkę).

Przypomnijmy dziecku, jak będzie wyglądał dzień w przedszkolu i po co właściwie do niego idzie - po to, aby pracować tak jak rodzice - czyli uczyć się poprzez zabawę.

Jeśli mama ma problem z rozstaniem się z dzieckiem to przez kilka pierwszych dni niech odprowadza je tata lub np. babcia.

Nie ulegaj dziecku gdy płaczem próbuje zmusić cię do zmiany decyzji, bo w ten sposób nauczy się tak realizować swoje potrzeby, co znacznie wydłuży proces adaptacji.

W samym przedszkolu sprawnie przekażmy dziecko nauczycielce, przytulmy je mocno i powiedzmy, kto i kiedy je odbierze. Do określania czasu nie używajmy godzin, tylko czynności np. „kiedy zjesz zupę” lub „po podwieczorku” - zawsze dotrzymujmy słowa.

Nie zostawiajmy dziecka od razu na 10 godzin w przedszkolu. Dziecko szybciej się zaadaptuje, gdy na początku okres ten będzie krótszy. Gdy już trochę się przyzwyczai do rozłąki z rodzicami, stopniowo wydłużajmy ten czas.

Nie okazuj przy dziecku swoich obaw czy zdenerwowania, gdyż przejmuje ono te sygnały i również zaczyna odczuwać niepokój.

Zawsze dobrze wypowiadaj się przy dziecku na temat przedszkola - dzięki temu dziecko będzie odczuwało zadowolenie, że jest członkiem zespołu przedszkolnego.

 Nie obiecuj: Jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz (to forma przekupywania). Gdy przyjdziesz po dziecko, możesz dać mu mały prezencik. Możesz wtedy powiedzieć: Witaj, myślałam/-em o tobie. Popatrz, mam coś dla ciebie.

Nie wymuszaj na dziecku, żeby zaraz po przyjściu do domu opowiedziało, co się wydarzyło w przedszkolu. To powoduje niepotrzebny stres.
 
Pamiętaj - zawsze żegnaj i witaj swoje dziecko z uśmiechem.
 
 
Drodzy Rodzice!

Adaptacja dziecka do przedszkola to czasem długi proces, który wymaga konsekwentnego działania, otwarcia na potrzeby dziecka, cierpliwości 
(w oczekiwaniu na sukces), ale przede wszystkim optymizmu, który przekazujemy naszym dzieciom. 

Jeśli będziemy o tym przekonani, nasze dziecko łagodniej rozpocznie

swoją przygodę z przedszkolem.

 

      ROK SZKOLNY 2018/2019



   25 zasad bezpiecznych wakacji

                                       Znalezione obrazy dla zapytania wakacje wypoczynek dzieci

Wakacje to okres, w którym znajdujemy czas na zabawę, relaks i drobne szaleństwa. Nie mamy obowiązków związanych ze szkołą i nauką, więc możemy bez ograniczeń planować najróżniejsze przygody, w których będziemy brać udział. Niektórzy spotykają się z przyjaciółmi i wspólnie świetnie się bawią, inni wybierają się na rodzinne wyjazdy. Nikt nie siedzi w domu, kiedy za oknem mamy słoneczną, piękną, zachęcającą do wyjścia pogodę. Jednak wszyscy musimy pamiętać, że dobra zabawa nie zwalnia nas z obowiązku dbania o swoje i innych bezpieczeństwo. Jak powinniśmy postępować, aby wakacje zawsze kojarzyły nam się z samymi przyjemnościami? Wystarczy wykazać zdrowy rozsądek i pamiętać o kluczowych zasadach bezpieczeństwa.

                                                               

 

  1. Zawsze informuj rodziców, gdzie i z kim przebywasz. Przekaż im także, o której godzinie zamierzasz wrócić.
  2. Noś ze sobą numer telefonu do rodziców.
  3. Pamiętaj o zasadach bezpiecznego przechodzenia przez jezdnię – przechodź na pasach dla pieszych i na zielonym świetle.
  4. Do zabawy wybieraj zawsze miejsca oddalone od jezdni.
  5. Zawsze zapinaj pasy w samochodzie.
  6. Nie rozmawiaj z obcymi.
  7. Poinformuj rodziców, gdyby ktoś Cię zaczepiał.
  8. Nie oddalaj się z nieznajomymi, nie wsiadaj z nimi do samochodu.
  9. Nie bierz słodyczy ani innych prezentów od obcych.
  10. Pamiętaj o numerach alarmowych. W razie potrzeby dzwoń i wezwij pomoc.
  11. Kąp się tylko w miejscach do tego przeznaczonych, na strzeżonych i bezpiecznych kąpieliskach.
  12. Nie wchodź do wody bez opieki osoby dorosłej.
  13. Nie pływaj w czasie burzy, mgły, gdy wieje porywisty wiatr.
  14. Pamiętaj o ochronie przed słońcem. W czasie upałów pij dużo wody i zawsze noś nakrycie głowy. Przed wyjściem na zewnątrz posmaruj się kremem z filtrem.
  15. Zadbaj o właściwy ubiór – strój z elementami odblaskowymi, kask ochronny podczas jazdy na rowerze czy odpowiednie buty w czasie wycieczki w góry.
  16. W górach nie wyruszaj w trasę, jeśli widzisz, że nadchodzi burza.
  17. Szukaj bezpiecznego schronienia podczas burzy.
  18. Podczas górskich wycieczek nie schodź ze szlaku.
  19. Nie oddalaj się bez pytania od rodziców – w nowych miejscach łatwo się zgubić.
  20. Po każdym wyjściu z miejsc zalesionych dokładnie sprawdź skórę na obecność kleszczy.
  21. Uważaj na rośliny, na których się nie znasz. Niektóre jagody, liście czy grzyby są trujące.
  22. Podczas spacerów po lesie stosuj preparaty odpędzające owady i kleszcze.
  23. Nie rozpalaj ogniska w lesie.
  24. Nie baw się z obcymi zwierzętami. Nawet przyjaźnie wyglądający pies czy kot może Cię ugryźć, gdy spróbujesz go pogłaskać.
  25. Bądź rozsądny i zachowaj umiar we wszystkim, co robisz.

                                              Znalezione obrazy dla zapytania wakacje wypoczynek dzieci

 

Aby lepiej zapamiętać zasady bezpieczeństwa, na koniec przedstawiamy kilka z nich w bardziej humorystyczny sposób:

  1. Numer 112 znamy i w razie potrzeby go wybieramy.
  2. Jeśli kogoś nie znamy, na pewno z nim nie rozmawiamy.
  3. Gdy na plaży przebywamy, od mamy się nie oddalamy.
  4. W górach po szlaku chodzimy, wtedy nie zbłądzimy.
  5. Gdy na słońcu przebywamy, czapkę lub kapelusz zakładamy.

  

Życzymy udanych wakacji!            Znaleziony obraz

                                                              

 

    Ospa wietrzna

prof. dr hab. n. med. Bogumiła Milewska-Bobula, dr med. Bożena Lipka
Ospa wietrzna
Fot. 123RF

Co to jest ospa wietrzna i jakie są jej przyczyny?

Jest to choroba zakaźna wywołana przez wirusa ospy wietrznej i półpaśca (Varicella-zoster virus – VZV). Źródłem zakażenia jest chory człowiek. Choroba jest niezwykle zaraźliwa. Wirus przenosi się drogą kropelkową oraz z ruchem powietrza na odległość do kilkudziesięciu metrów – stąd nazwa ospa wietrzna. Zakaźna jest także treść pęcherzyków ospowych. Człowiek chory zakaża osoby z otoczenia 1–2 dni przed pojawieniem się charakterystycznej wysypki, przestaje zaś zakażać dopiero wówczas, gdy wszystkie pęcherzyki przyschną, a strupki odpadną, co trwa około tydzień. Okres wylęgania, czyli czas, jaki upływa od chwili wtargnięcia wirusa do organizmu do wystąpienia pierwszych objawów choroby, waha się od 10 do 21 dni, średnio 14 dni (może ulec wydłużeniu do 28 dni u osób ze zmniejszoną odpornością).

Choroba dotyczy głównie dzieci i najczęściej przebiega łagodnie, jednak ostatnio obserwuje się zwiększenie liczby zachorowań wśród młodzieży i osób dorosłych, u których przebieg zakażenia jest cięższy i większy jest odsetek powikłań.

Najczęstszym powikłaniem jest nadkażenie bakteryjne wykwitów ospowych, często prowadzące do powstawania blizn. Rzadsze, ale bardziej groźne powikłania, to: zapalenie płuc, ucha środkowego, mięśnia sercowego, opon mózgowo-rdzeniowych, mózgu, móżdżku. U noworodków i osób z niedoborami odporności choroba może mieć skutek śmiertelny. Szczególnie niebezpieczne jest rowanie kobiety ciężarnej, gdyż może doprowadzić do zakażenia płodu.

Po przechorowaniu ospy wytwarza się trwała odporność. Jednak wirus pozostaje do końca życia w stanie utajenia w zwojach nerwowych i pod wpływem nieswoistych bodźców, zwykle osłabienia odporności, może się uaktywnić, wywołując półpasiec. Choroba ta występuje głównie u ludzi starszych, cechuje się znaczną bolesnością zajętych obszarów (neuralgia) i tendencją do przewlekania się. Wykwity skórne pojawiają się lokalnie wzdłuż obszarów unerwienia, najczęściej na klatce piersiowej lub twarzy i dotyczą zwykle jednej strony ciała. Niebezpieczne jest zajęcie narządu wzroku lub słuchu.

Uwaga

Kontakt z osobą chorą na półpasiec również grozi zachorowaniem na ospę!

Jak często występuje ospa wietrzna?

Ospa wietrzna jest najczęstszą chorobą zakaźną wieku dziecięcego. Szacuje się, że zakażonych jest nawet do 95% populacji. W Polsce każdego roku notuje się około 200 tys. zachorowań. Jednak w związku z wprowadzeniem szczepień przeciwko ospie można przewidywać, że liczba osób podatnych na zakażenie, a zatem i odsetek zachorowań, będzie się sukcesywnie zmniejszać.

Jak się objawia ospa wietrzna?

Ryc. Pęcherzyki ospy wietrznej(fot. Public Health Image Library)

Choroba zaczyna się gorączką, bólem głowy, złym samopoczuciem. Następnie, zwykle w 2. dobie gorączki, pojawia się wysypka. W kilku rzutach kolejno powstają plamki, grudki, a następnie pęcherzyki, które przysychają w krosty. Przemiana wykwitów trwa zwykle do 7 dni. Wysypka jest rozsiana na całym ciele. Towarzyszy jej nasilony świąd skóry. Drapanie może powodować nadkażanie wykwitów i powstawanie blizn. U noworodków z ospą wrodzoną (występuje sporadycznie) obserwuje się zaburzenia rozwoju, małą urodzeniową masę ciała, objawy neurologiczne (małogłowie, wodogłowie, zapalenie mózgu, opóźnienie rozwoju ruchowego i umysłowego), wady gałek ocznych (małoocze, zaćma, zanik nerwów wzrokowych powodujący ślepotę, zapalenie siatkówki), bliznowate zmiany skórne, niedorozwój kończyn. Zachorowanie matki kilka dni przed porodem lub po porodzie jest bardzo niebezpieczne dla noworodka, u którego może się rozwinąć wirusowe zakażenie wielonarządowe o ciężkim przebiegu.

Co robić w razie wystąpienia objawów?

Z chwilą wystąpienia objawów należy się zgłosić do lekarza. Istotny jest stały kontakt z lekarzem i świadomość powikłań grożących choremu. Lekarz decyduje o konieczności zastosowania leku przeciwwirusowego oraz o ewentualnej hospitalizacji pacjenta.

Jak lekarz stawia diagnozę?

Zmiany skórne występujące w przebiegu ospy wietrznej i półpaśca są na tyle charakterystyczne, że ustalenie rozpoznania zwykle nie nastręcza trudności. Możliwe jest wykonanie badań serologicznych, izolacja wirusa z płynu pobranego z pęcherzyków ospowych (hodowla tkankowa) oraz wykrywanie materiału genetycznego wirusa techniką PCR.

Jakie są sposoby leczenia?

W ostrym okresie choroby zalecane jest leżenie w łóżku. W ospie o łagodnym przebiegu stosuje się zwykle tylko leczenie objawowe, mające na celu obniżenie gorączki i złagodzenie świądu. Dostępne są preparaty do stosowania miejscowego działające osuszająco i przeciwświądowo, jednak mogą one sprzyjać nadkażeniom bakteryjnym. Kąpiele przynoszą ulgę i powinny być stosowane codziennie. W postaciach choroby o cięższym przebiegu oraz u osób z obniżoną odpornością stosuje się acyklowir, który uniemożliwia podziały i namnażanie się wirusa i przez to skraca i łagodzi przebieg choroby. W wybranych przypadkach stosowana jest swoista immunoglobulina (czyli przeciwciała). Chorzy, u których wystąpią powikłania oraz osoby z zaburzeniami odporności, wymagają hospitalizacji i leczenia specjalistycznego.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

U osób ze sprawnym układem odporności następuje samoistne wyleczenie, jednak wirus nie ulega eliminacji z organizmu, pozostając w stanie utajenia. Możliwa jest zatem reaktywacja, zwykle po wielu latach, w postaci półpaśca. Następstwem przebycia ospy mogą być blizny w miejscu wykwitów ospowych, zwłaszcza jeśli doszło do nadkażenia bakteryjnego. W przypadku powikłań mogą wystąpić trwałe następstwa, głównie kardiologiczne i neurologiczne. Najpoważniejsze konsekwencje obserwuje się w zakażeniu wrodzonym, które może prowadzić do ciężkiego kalectwa. U osób z obniżoną odpornością przebieg choroby może być nawet śmiertelny.

Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?

Nie jest wymagany dalszy nadzór medyczny u osób, u których ospa przebiegała typowo i bez powikłań. Chorzy, u których wystąpiły powikłania lub przebieg choroby był ciężki i spowodował uszkodzenia narządowe, wymagają dalszej specjalistycznej kontroli medycznej, w tym neurologicznej, kardiologicznej, okulistycznej oraz rehabilitacji medycznej.

Co robić, aby uniknąć zachorowania?

Istnieje skuteczna szczepionka chroniąca przed zakażeniem. W niektórych krajach (Stany Zjednoczone, wybrane kraje europejskie) szczepienie przeciwko ospie wietrznej jest obowiązkowe. W Polsce jest to szczepienie zalecane dla wszystkich, którzy jeszcze nie chorowali, szczególnie zaś dla dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną w okresie remisji. Jeżeli szczepienie zostanie wykonane w ciągu 72 godzin po kontakcie z osobą chorą, może ochronić przed zachorowaniem lub złagodzić przebieg choroby. Chorzy na ospę powinni być separowani, aby nie rozprzestrzeniać infekcji. W placówkach zamkniętych (szpitale, domy opieki) zaleca się izolowanie chorych i separowanie osób, które się z nimi kontaktowały. Osobom z kontaktu, u których istnieje duże ryzyko powikłań oraz noworodkom matek chorych w okresie okołoporodowym, podaje się swoistą surowicę zawierającą przeciwciała ochronne. U kobiet planujących ciążę, które nie przechorowały ospy, zaleca się szczepienie, pamiętając, że przez 3 miesiące po podaniu szczepionki nie powinny zachodzić w ciążę.

 

Wiosenne kichanie czyli alergie u dzieci

Alergia u dzieci, wiosna początki  kichania u dzieciNadeszła wiosna a wraz z nie chęć na długie spacery. Niestety nasz malec nie czuje się najlepiej, wciąż kicha, ma kaszel i boli go gardło. Czyżby kolejne przeziębienie? A może to jednak alergia.Objawy uczulenia na pyłki są bardzo podobne do przeziębienia. Charakterystyczne jest jednak w alergii na pyłki kwiatowe to, że objawy te pojawiają się kiedy wychodzimy na spacer i nasilają gdy obok jest kwitnąca łąka, drzewa lub kwiaty. Po powrocie do domu stan malca znacznie się poprawia. Alergie możemy również podejrzewać, kiedy objawy pojawiają się cyklicznie, mniej więcej o tej samej porze roku.

Co to jest alergia?

Alergia jest to stan nadwrażliwości organizmu na pewne substancje, które znajdują się w powietrzu, w pokarmach, w bakteriach i wewnątrz organizmu W zasadzie alergenem może być każda substancja, z którą organizm ma kontakt.Przyczyna alergii są zarówno substancje naturalne jak i syntetyczne, co prawda nie są szkodliwe, nie zawierają toksyn i nie mają właściwości drażniących, ale u pewnej grupy osób powodują występowanie zmian chorobowych od lekkich jak katar czy łzawienie oczu, do bardzo ciężkich ataków astmy. W większości przypadków uczulenia nie zagrażają życiu, jednak niejednokrotnie bardzo je utrudniają. Alergie często są dziedziczone. Jeżeli występują one u obojga rodziców, istnieje ponad 60% szansy, że dziecko tez będzie uczulone. Jednak większość alergii jest wynikiem wady układu immunologicznego, który reaguje nawet na nieszkodliwą obcą substancję tak, jak gdyby był to czynnik infekcji. Takie zachowanie układu odpornościowego nazywamy reakcją alergiczną

Pylenie roślin

Pyłki to niewielkie, mikroskopijne ziarenka, które odpowiedzialne są za zapłodnienie kwiatu innej rośliny. Dla alergika tak naprawdę żadna pora roku nie jest bezpieczna, niektóre rośliny zaczynają pylenie już w zimie a kończą próżną jesienią Najbardziej jednak niebezpieczny jest okres od kwietnia do lipca. Aby chronić swój organizm przed niepożądanymi reakcjami należy kontrolować rozkwit poszczególnych roślin oraz zapoznać się bliżej z kalendarzem pylenia.

 

WYKRES PYLENIA ROŚLIN W POLSCE  autor wykresu: Jacek Raducki

Jak pomóc małemu alergikowi?

Galerie zdjęć w trakcie przygotowywania. Zapraszamy wkrótce!

« Powrót

Przedszkole nr 1 w Złotowie

ul. Grochowskiego 14, 77-400 Złotów
NIP: 767-169-88-76
tel. +48 67 263 3358
E-mail: p1@przedszkola-zlotow.pl